این شام بی ستاره ی تاری را  ماه منا بخند و دگر گردان

ای پیچ و تاب طره ی بی تابت  پیچیده در خیال سحرگردان

بادی وزید و نزد توام آورد  بردی مرا و کشتی و سوزاندی

باد وزان به هلهله می گوید  خاکستر مرا هله برگردان

هلا حواری آب و هوای بهاری

هلا هلاک شده از هلاهل و هاری

هلا تو کجایی؟

که من از قبیله ی هاجرم

از پابرهنگان بیابانش

می نماید آشنا در پنجه ی اهریمنم

نیست آن دستی که روزی حلقه زد بر گردنم

چشم من روشن! بدا بر من! چه می بینم به چشم؟

صید دندانگیر گرگست آهوی شیرافکنم

گرچه چرخ از جفا نمی ماند

دور دست شما نمی ماند

از قضا فرصتی به دست آمد

فرصتی از قضا نمی ماند

از کسان ماند اثر ولی ز شما

هر چند خوانده اند کسان رهزنش

ننگا بر آن کسیکه زند ره زنش

ننگا بر آنکه می زندش ره کسی

کِش نیست در دو دست به غیر از تنش

ننگا بر آن کسیکه فریبد کسیش

کو نخ دهد که وی بزند سوزنش

شعرِ ستیز و شاعرانِ دردآشنا

شنبه ۳۰ آبان ۱۳۸۸ - ۲۱ نوامبر ۲۰۰۹

                                                                                                      
رضا بی شتاب

تپیدن های دل ها ناله شد آهسته آهسته
رساتر گر شود این ناله ها فریاد می گردد
«فرخی یزدی»

عمری نفس شمردم و جان کندم  جان مرا به مرگ تعارف کن

گردونِ دون! مگرد و مگردانم  می ترسم از خرابیِ ایمانم

ای سرنوشت شوم زلیخایی  رحمی به حال عصمت یوسف کن

......

غیرت پلی که بین ما و خدا بود فاتحَه

سُمضربه های شوم مرکب جالوت از طلاست

آواز و سنگ و دست و پنجه ی داوود  فاتحَه

یکباره زعشق یار  توبه

زین بار هزار بار  توبه

تا چند وصالی و فراقی؟

زان مستی و زین خمار  توبه

زین مار که می کِشد سرانجام

به دریاهای بی پایاب برگردان صدف ها را

به ماهی ها به شهر آب برگردان صدف ها را

بگو چیزی که پنهان آرزو دارید باید شد

بگو ساحل تهی دستست مروارید باید شد

 ای خواجه اگر مَردی  برخیز و ذکر بنما

خود گرچه که خنثایی  با شعبده نر بنما

زاهنگ نعیقت¹هی   با زنگ نهیقت²هی

هی گوش شیاطین را  پر می کن و کر بنما

دستی به مقابح در  دستی به محاسن بر

سَلَّمتُ³ تو شیطانی  خود باش و دگر بنما

 من می خوام دیده نشم چشماتُ روی من ببند

من تو چشم دلتم به اشکای خودت نخند

من رگ گردنتم بی خودی دنبالم نیا

من منِ دیگرتم با منِ بی منت بیا

من خود خود توام خون تو تو مشت منه

گفتی ز چنان تویی چه برخیزد؟

- دانی که ز بی خطر خطر خیزد

گفتم که اگر ترا به چنگ آرم...

گفتی تو بگو چه از اگر خیزد؟

آنجا که عقاب نیز پر ریزد

از خود اگر بگذرم  سوی خدا می روم

خود بنگر کز کجا  تا به کجا می روم

دار صلا می زند  این سر شوریده را

روی زمین زین سبب  سر به هوا می روم

سخن نماید زبان درازی  اگر گشایم دهان خود را

بهل ببندم به قفل دندان  زبان ناترجمان خود را

صدای دل را  ز جان شنیدم به دل نشاندم به جان رسیدم

به سر دویدم ز پا فتادم ز دست دادم عنان خود را

ای پروردگار من سینه ام را برایم گشاده گردان

 و کار را برایم آسان کن و از زبانم گره بگشا

 تا سخنم را بفهمند و از خاندانم وزیری برایم بگمار

 هارون برادرم را . پشتم را با او استوار ساز و

 او را در کارم شریک گردان

 تا تو را بسیار تسبیح کنیم و تو را بسیار یاد کنیم

 به یقین تو به حال ما بینایی.

 ای جماعت های خیره سر شدید

ای جماعت های کور و کر شدید

خود مسلمان نا شده کافر شدید

این که می بینید جز این نام نیست

سلام

سقف گنبداش طلا

ستوناش قالوا بلی

چشمه هاش قند و عسل

لب لباش شیر و شکر

سقف آسمونش الله صمد

مُغبچگانا! در آستان ادیبان

سر به گریبان برید سر به گریبان

آب مکوبید یاوه یاوه به هاون

مشت مکوبید خیره خیره به سندان

"باد به دستی" ست سهم هر که بخواهد

بر آسوده از زحمت جستجویی

نه سویی به چشمم نه چشمم به سویی

برای نظر بر گذر کردن عمر

نمی بینم این دور و بر رد جویی

جامع بین خوبی و بدی ام

نوربخش عزیز احمدی ام

غرض من ازین عریضه ی خام

بعد اکرام و احترام و سلام

عرض حالست اگر چه حالی نیست

تا داغ دوزخش نخورد بر سُرین مرا

خوشتر که سجده مُهر زند بر جبین مرا

دل کندم از خدا و به دریای غم زدم

جایی نبرد قایق بی سرنشین مرا

هرجا قدم گذارم گورست و گور و گور

وقتست که گورت بکشد یکتنه در بر    

زودست که کاخ تو کند خاک به سر بر

مُهرت "خَتَمَ اللهُ عَلی قَلبِکَ" ⁽¹⁾ بردل          

بی پرده غشاوه ست⁽²⁾ ترا روی بصر بر

بسکه ناگفته نگه داشتمش کرد ورم     

می درد حنجره ام را سخن جامه درم

بهل از قدّ دهانم گذرم چند گله     

بهل از حدّ گلیمم گذرم چند قدم

درد دل را نکنم عَرضه مگر بر مرهم